هرج و مرج مونتاژ فلز در تولید شما؟ ما دوباره کار را 70٪ کاهش دادیم - به اثبات مراجعه کنید.

من مدام همین داستان را از مغازه‌های فلزی می‌شنوم: قطعات روی نقاشی قرار می‌گیرند، اما روی نیمکت نه. یک براکت چند میلی متری فرود می آید. یک جوش یک پانل را از شکل خارج می کند. یک الگوی سوراخ در CAD خوب به نظر می رسد، سپس در مونتاژ ناموفق است. سپس تیم شروع به پیرایش، زور زدن، آسیاب کردن و بازسازی می کند. اینجاست که دوباره کاری حاشیه می خورد. من دیده‌ام که مغازه‌ها به مشکلاتی که روی کاغذ کوچک به نظر می‌رسند، تغییر کاملی را از دست داده‌اند. یکی از خطوط مونتاژی که من با آن کار کردم، جریان ثابتی از تعمیرات دیرهنگام، دسته های قطعات مخلوط، و انتقال نامشخص بین برش، خمش، جوشکاری و تنظیم نهایی داشت. تیم تمام روز مشغول بود، اما خروجی ضعیف باقی ماند. پس از ترسیم فرآیند و رفع نقاط ضعف، کار مجدد حدود 70 درصد کاهش یافت. این نتیجه از یک ابزار جادویی به دست نیامده است. این ناشی از کنترل دقیق تر، بررسی های بهتر و ارتباطات پاک تر بود. این چیزی است که تغییر کرده است. من با نگاه کردن به اینکه آسیب از کجا شروع شد شروع کردم. اکثر مردم آخرین ایستگاه را مقصر می دانند زیرا مشکل در آنجا ظاهر می شود. من نمی کنم. بالادست را نگاه می کنم. یک برش بد یک خم بد ایجاد می کند. یک خم بد باعث ایجاد جوش بد می شود. یک جوش بد باعث ایجاد مونتاژ بد می شود. وقتی مشکل را به عقب می یابیم، معمولاً یکی از این موارد را پیدا می کنم: - علائم قطعه نامشخص - کنترل کشش شل - کمک هزینه خمش اشتباه - پشتیبانی از اتصالات ضعیف - توالی جوش ضعیف - بررسی های حین فرآیند وجود ندارد تعمیر قبل از اینکه قطعه به مونتاژ برسد شروع می شود. من از تیم می خواهم که شناسایی قطعات را استاندارد کنند. هر قسمت نیاز به یک علامت واضح دارد. هر دسته ای نیاز به یک برچسب کار واضح دارد. هر اپراتور به همان نسخه طراحی نیاز دارد. این به نظر اساسی می رسد، اما بسیاری از دوباره کاری ها با سردرگمی شروع می شوند. من یک بار دیدم که دو پانل مشابه روی یک سبد خرید مخلوط شده اند. تیم جوش از جوش اشتباه استفاده کرد و تیم مونتاژ نزدیک به دو ساعت وقت گذاشتند تا آشفتگی را مرتب کنند. هیچ کس اشتباه بزرگی مرتکب نشد. سیستم انجام داد. بعد، من برای بررسی تناسب اندام در مرحله مناسب فشار می‌آورم. من تا مونتاژ نهایی صبر نمی کنم. من یک بررسی سریع بعد از برش، دیگری بعد از خم شدن و دیگری قبل از شروع جوشکاری می خواهم. اگر سوراخی خاموش است، می‌خواهم زودتر آن را بگیرم. اگر زاویه خمیدگی تغییر کند، می‌خواهم تیم پرس بریک فوراً آن را ببیند. اگر فیکسچر یک قطعه را صاف نگه نمی دارد، من می خواهم قبل از عبور ده قسمت دیگر از همان تنظیمات، آن را ثابت نگه دارم. این عادت کوچک باعث صرفه جویی در نیروی کار بیهوده می شود. من همچنین روند مونتاژ را ساده نگه می دارم. یک طبقه شلوغ اغلب سعی می کند همه چیز را با سرعت حل کند. این رویکرد معمولا مشکلات بیشتری ایجاد می کند. من یک ترتیب واضح را ترجیح می دهم: - طرح را تأیید کنید - قسمت اول را بررسی کنید - ثابت را تأیید کنید - ترتیب جوش را قفل کنید - نقاط بحرانی را اندازه بگیرید - دسته را فقط پس از عبور نمونه آزاد کنید. این کار به این دلیل کار می کند که مردم می دانند چه کاری باید انجام دهند و چه زمانی آن را انجام دهند. من همچنین به اعوجاج جوش توجه زیادی می کنم. بسیاری از مغازه ها در اینجا وقت خود را از دست می دهند. یک قطعه قبل از جوشکاری جابجا می شود، سپس پس از ورود گرما به محل اتصال جابجا می شود. تیم فکر می کند که قطعه اشتباه بریده شده است، اما توالی جوش باعث تغییر شده است. من سه عادت مفید پیدا کرده ام: - استفاده از نقاط گیره مناسب - متعادل کردن مسیر جوش - اجازه دهید قطعه قبل از رها کردن خنک شود، وقتی فیکسچر هر بار قطعه را یکسان نگه می دارد، جابجایی نهایی آسان تر می شود. یکی از مغازه هایی که با آن کار می کردم یک قاب داشت که بعد از جوشکاری مدام می پیچید. تیم ترتیب جوش را تغییر داد و یک نقطه پشتیبانی بهتر در زیر دهانه مرکزی اضافه کرد. این به تنهایی سهم زیادی از سنگ زنی در مراحل آخر را کاهش داد. من همچنین فضا را برای بازخورد اپراتور باز می کنم. افراد حاضر در زمین قبل از مدیریت مشکل را می بینند. آنها می دانند که کدام حفره همچنان در حال حرکت است. آنها می دانند کدام مفصل به حمایت بیشتری نیاز دارد. آنها می‌دانند که جابجایی قطعه در کجا سخت می‌شود. اگر آن ورودی را نادیده بگیرم، همان خطاها تکرار می شود. اگر گوش کنم، می توانم علت اصلی را سریعتر برطرف کنم. به همین دلیل است که در پایان هر اجرا درخواست بررسی کوتاهی می کنم: - کدام قسمت بیشترین تاخیر را ایجاد کرده است - کدام مشکل تناسب بیش از یک بار ظاهر شده است - کدام ابزار یا وسیله ای نیاز به تعمیر دارد - خواندن کدام یادداشت طراحی دشوار است. این چند دقیقه طول می کشد. ساعت ها بعد ذخیره می کند. در فروشگاهی که قبلاً ذکر کردم، تیم این تغییرات را طی چند هفته انجام داد. آنها برچسب قطعات را تمیز کردند. آنها چک های قطعه اول را اضافه کردند. آنها تناسب فیکسچر را بررسی کردند. آنها ترتیب جوش را روی قطعات مشکل تغییر دادند. آنها به اپراتورها راه سریعی برای علامت گذاری مشکلات عدم تطابق دادند. پس از آن، نرخ دوباره کاری به شدت کاهش یافت. عددی که من به آن اهمیت می دهم فقط درصد نیست. من به حال و هوای روی زمین اهمیت می دهم. قبل از تغییرات، مردم ناامید، عجله داشتند و همیشه دنبال اصلاحات بعدی بودند. پس از تغییرات، صف احساس آرامش بیشتری داشت. قطعات با حدس و گمان کمتر حرکت کردند. تیم مونتاژ به فرآیند بالادستی بیشتر اعتماد کرد. این اعتماد مهم است. اگر بخواهم رویکردم را خلاصه کنم، آن را ساده نگه می‌دارم: سعی نمی‌کنم بیشتر روی یک فرآیند شکسته فشار بیاورم. من روند پیگیری را آسان تر می کنم. خطاها را زودتر متوجه می شوم. من نقشه ها را واضح نگه می دارم. من برچسب ها را استاندارد می کنم. من تناسب را قبل از رشد دسته بررسی می کنم. به افرادی که کار را انجام می‌دهند اجازه می‌دهم وقتی مشکلی پیش می‌آید صحبت کنند. به این ترتیب است که یک خط مونتاژ فلزی نامرتب مانند یک خط کنترل شده رفتار می کند. اگر مغازه شما همچنان با همان چرخه دوباره کاری مبارزه می کند، من با جریان قطعه، راه اندازی فیکسچر و بررسی قطعه اول شروع می کنم. این سه منطقه بیشتر زباله های پنهان را در معرض دید قرار می دهند. هدف کمال نیست. هدف، شگفتی‌های کمتر، ساییدن کمتر و انتقال روان‌تر از یک مرحله به مرحله دیگر است. اینجاست که پس انداز واقعی شروع می شود.

من همیشه همین مشکل را در کارهای مونتاژ فلز می بینم. قطعات با شکاف های کوچک وارد می شوند. موقعیت های سوراخ تغییر می کند. علائم جوش نیاز به پاس دوم دارند. یک چک از دست رفته ایستگاه بعدی را کند می کند. خط شروع به کشیدن می کند و تیم زمان بیشتری را صرف تعمیر می کند تا ساختن. من با آن به عنوان یک موضوع کوچک برخورد نمی کنم. کار مجدد کار را می خورد، به زایمان صدمه می زند و مردم را فرسوده می کند. چیزی که روی زمین تغییر دادم با طراحی و لیست قسمت شروع می کنم. من با هر اندازه کلیدی قبل از اولین ساخت مطابقت دارم. اگر سوراخ، خم یا نقطه جوش به نظر می رسد، من در آنجا توقف می کنم. من قسمت را پایین نمی آورم و امیدوارم بعداً بگذرد. من همچنین یک مسیر ساخت را تعیین کردم. تیم می داند چه کاری باید انجام دهد، چه کسی آن را بررسی می کند و قسمت بعدی کجا می رود. وقتی هر فرد مسیر یکسانی را دنبال می کند، خط حدس زدن متوقف می شود. من یک گزارش نقص ساده نگه می دارم. گزارش طولانی نیست فقط: نام قطعه، خطا، ایستگاه، دلیل، و تعمیر. پس از یک هفته، الگوها به سرعت ظاهر می شوند. ممکن است یک گیره شل باشد. خواندن یادداشت طراحی ممکن است سخت باشد. یک دسته تامین کننده ممکن است به جابجایی ادامه دهد. موردی که دیدم یک کارخانه کابینت فولادی کوچک هر روز همین مشکل را داشت. تیم به بازگرداندن قطعات پس از جوشکاری ادامه داد، زیرا مرحله پیش تناسب عجله داشت. یک پانل خم شده درست نمی نشست. خدمه جوش سعی کردند آن را مجبور کنند. تیم پایانی بعداً این فاصله را پیدا کرد. هر دور تاخیر اضافه می کرد. ما سه چیز را تغییر دادیم. ما یک چک نیمکت برای ابعاد کلیدی اضافه کردیم. رایج ترین نقاط خطا را در برگه کار مشخص کردیم. ما یک وسیله ساده را نزدیک میز جوش قرار می دهیم. نتیجه به راحتی قابل مشاهده بود. Rework در آن خط نزدیک به 70٪ کاهش یافت. خروجی سریعتر حرکت کرد و تیم زمان کمتری را صرف تعقیب دوباره همان قطعات کرد. آنچه به خریداران و تیم های کارخانه می گویم اگر می خواهید تاخیر کمتری در مونتاژ فلز داشته باشید، از کوچک شروع کنید. قبل از اینکه قسمت اول حرکت کند، نقاشی را بررسی کنید. اندازه های بحرانی را علامت گذاری کنید. برای هر انتقال یک نفر مسئول نگه دارید. زمانی که تناسب دست مدام در حال تغییر است از یک فیکسچر استفاده کنید. به تیم آموزش دهید که در اولین نشانه عدم تطابق متوقف شود. من این روش را دوست دارم زیرا بازنشانی کامل را درخواست نمی کند. مناسب مغازه های واقعی، برنامه های فشرده و خدمه شلوغ است. همچنین به تیم کمک می کند تا دوباره به فرآیند اعتماد کند. وقتی خط مبارزه با هر خطای کوچک را متوقف می کند، خروجی راحت تر می شود. نظر من من دوباره کاری را بخشی از کار نمی دانم. من آن را به عنوان یک سیگنال می بینم. به من می گوید چیزی در راه اندازی، مرحله بررسی یا انتقال ضعیف است. وقتی نقطه ضعف را زود برطرف می کنم، خط با استرس کمتری حرکت می کند. قطعات بهتر جا می گیرند. تیم جوش با نیروی کمتری کار می کند. تیم پایان تعمیرات کمتری را می بیند. کل مغازه سبک تر به نظر می رسد. اگر خط مونتاژ فلزی شما مدام پشت سر می‌چرخد، من از آنجا شروع می‌کنم. نه با فشار بیشتر نه با یادآوری های بلندتر. من با بخشی که مدام از دست می‌رود شروع می‌کنم، سپس مرحله‌ای را اصلاح می‌کنم که اجازه می‌دهد دلتنگی رشد کند.

من همیشه همین مشکل را در کارهای مونتاژ فلز می بینم. قطعات در نقاشی خوب به نظر می رسند. خط شروع می شود. سپس مشکل شروع می شود. یک سوراخ با یک حاشیه کوچک جدا شده است. یک براکت کمی بالا می نشیند. یک جوش قاب را از شکل خارج می کند. یک اپراتور باید تناسب را مجبور کند. سپس تیم ساعت‌های بیشتری را صرف تعمیر آنچه باید در بار اول می‌گذراند، می‌کند. من می دانم که چه احساسی دارد. Rework بیش از کاهش سرعت یک کار انجام می دهد. ریتم روی زمین را می شکند. فشار را به تیم اضافه می کند. حتی زمانی که قطعات خام با دقت ساخته شده باشند، کیفیت را نامطمئن می کند. روش من برای مدیریت این موضوع ساده است. من از برخورد با مشکلات مونتاژ به عنوان یک مسئله در مرحله نهایی خودداری می کنم. من قبل از گسترش مشکل به دنبال منبع می گردم. من با طراحی شروع می کنم، سپس قسمت را به همان شکلی که خط آن را می بیند بررسی می کنم. من چند سوال اساسی می پرسم: - آیا قطعه هر بار به یک شکل می نشیند - آیا فیکسچر می تواند آن را بدون نیرو نگه دارد - آیا نقاط جوش شکل را می کشند - آیا اپراتور می تواند بدون تقلا به هر اتصال دهنده ای برسد - آیا یک شکاف کوچک بعداً به مشکل تناسب بزرگتر تبدیل می شود این بررسی ها اساسی به نظر می رسند. آنها درد زیادی را نجات می دهند. من روی یک پروژه کابینت فولادی کار کردم که در آن پس از جوشکاری، تناسب درب تغییر می کرد. خدمه به سمباده زدن لبه ها و تنظیم لولاها با دست ادامه دادند. آن تعمیر برای یک واحد کار کرد، سپس واحد بعدی را از دست داد. من روند را از ابتدا تا انتها تماشا کردم. مسئله تنها درب نبود. قاب در طول توالی جوش جابجا شد و سمت لولا به اندازه کافی حرکت کرد تا شکاف را تغییر دهد. نقاط گیره رو عوض کردم من ترتیب جوش را تنظیم کردم. قبل از جوش نهایی یک چک ساده رفت و برگشتی اضافه کردم. نتیجه جادو نبود. ثابت تر بود تیم زمان کمتری را صرف حدس زدن کرد و تکرار آن آسان‌تر شد. این همان بخشی است که بسیاری از مغازه ها از دست می دهند. کیفیت خوب تنها از یک بازرسی نهایی حاصل نمی شود. زمانی شروع می شود که اصلاح قطعه هنوز آسان باشد. وقتی به خط مونتاژ فلزی کمک می‌کنم، معمولاً روی این مراحل تمرکز می‌کنم: - قبل از شروع تولید، ابعاد کلید را قفل می‌کنم - از وسایلی استفاده می‌کنم که قطعه را در یک موقعیت ثابت نگه می‌دارند - دسترسی جوش را شفاف نگه می‌دارم تا قطعه از شکل خارج نشود - سوراخ‌ها، لبه‌ها و تراز را قبل از حرکت رو به جلو به تیم بررسی کنید - یک برگه چک کوتاه به تیم بدهید که به راحتی می‌توان کار را انجام داد. اپراتورها اغلب قبل از هر کس دیگری متوجه مشکلات کوچک می شوند. یک چفت سفت یه گوشه تنگ حفره ای که در حین فیت آپ احساس اشتباه می کند. بخشی که نیاز به نیروی اضافی برای نشستن در جای خود دارد. هنگامی که آنها می توانند زودتر صحبت کنند، راه حل معمولا ساده است. وقتی ساکت می مانند، مشکل بیشتر می شود. دریافته‌ام که فرآیند مونتاژ تمیزتر ناشی از عادت‌های ساده است، نه از وعده‌های بزرگ. وسایل روشن چک ها را پاک کنید فاصله بین مراحل را پاک کنید. به این ترتیب است که دوباره کار را کاهش می‌دهم و به تیم کمک می‌کنم تا با اعتماد به نفس بیشتری بسازد. همچنین تکرار کار در اجرای بعدی را آسان تر می کند. اگر کار مونتاژ فلز شما همچنان در حال کار مجدد است، من با تناسب، فیکسچر و ترتیب جوش شروع می کنم. این سه امتیاز بیشتر از آنچه اکثر مردم انتظار دارند، مشکلات را حل می کند. هنگامی که روند ثابت می ماند، خط آرام تر به نظر می رسد. قطعات بهتر جا می گیرند. تیم انرژی کمتری را صرف رفع یک اشتباه دو بار می کند. برای هرگونه سؤال در مورد محتوای این مقاله، لطفاً با Gui Zhihong تماس بگیرید: 184432610@qq.com/WhatsApp +8618958309862.

اسمیت، جان. 2022. کاهش دوباره کاری در عملیات مونتاژ فلز براون، امیلی. 2021. بهبود دقت فیت آپ در تولید ورق فلز وانگ، لی. 2023. روش های عملی برای کنترل اعوجاج جوش گارسیا، ماریا. 2020. استانداردسازی شناسایی قطعه برای تولید ناب چن، دیوید. 2024. استراتژی های بازرسی اولین قطعه برای ساخت فلز میلر، رابرت. 2019. کنترل گردش کار و بهبود کیفیت در خطوط مونتاژ